322.

 

Cinnamon sponge omlette (2 eggs, whole wheat flour) served with my grandma's raspberries jam, cottage cheese, dried cranberries and cashews

Jak dawno go nie było! Wstałam sama z siebie wcześniej i tak mi się go zachciało, zamiast ulubionej granoli z syropem klonowym i pekanami z Lidla (tydzień amerykański! w końcu!). Uwielbiam Babcię za ten dżem. W dzieciństwie mama zalewała go wrzątkiem w termosie, dodawała miodu i jechałyśmy na sanki.

 

319. mini-torcik szczęścia

 

Pumpkin whole-wheat pancakes on cream cheese with nutmeg, cinnamon, cane sugar and dark chocolate 70%; without egg; served with rest of cheese, peanut butter and dark chocolate 70%

Uwaga! Dynia jest starkowana, świeża, to nie puree :) Taki mój mały eksperyment. Pomimo tego, że ciupeńkę się przypalił (chyba jednak powinnam dodać jajko) - były pyszne.

Wczoraj umówiłam się na konsultacje w sprawie tatuażu. W końcu, nie wiem czemu tyle zwlekałam. Co prawda termin będzie pod koniec marca... no ale lepiej późno, niż później!

318.

 

Cocoa whole-wheat zucchini pancakes with crushed cocoa beans; without egg; served with my grandma's raspberries jam

Zapomniałam dodać do tych placków jednej ważnej rzeczy - sody oczyszczonej. Nie mniej jednak pyszne. Na kolacje zajadam się przesłodką cukiniową kakaową owsianką pomiędzy zadaniami z matmy i czekam z utęsknieniem na koniec mrozów.

I wanna be high, so high.
I wanna be free to know the things I do are right.
I wanna be free, just me, uogh.
That's why I'm easy, I'm easy like Sunday morning.

313.

Whole wheat pancakes with white cheese with vanilla cream cheese; served with banana

Pomimo nocnego obżarstwa - wielka porcja białka i węglowodanów na rozpoczęcie dnia. Co prawda najchętniej rozpoczęłabym go około 14, ale tak wyszło. Wrażenia? Z jednej strony inaczej sobie to wyobrażałam, z drugiej strony było dokładnie tak jak jest na filmach, widział ktoś Carrie, ale z lat 70? hahaha. Nie no, żartuję, źle nie było. Minusem definitywnie początek całej imprezy, związany z każdej strony rzucającymi się wściekłymi minami i mnóstwem deficytów (których, w mojej idealistycznej główce być nie powinno w "jednym z najbardziej ekskluzywnych hotelów w Warszawie"). Na szczęście nie było tak bardzo widać i czuć tej pompy, której się obawiałam (i której nie ma jak impreza robiona jest w szkole, tak jak w mojej byłej klasie w moim rodzinnym mieście). "Najwięksi imprezowicze" czyli cały mój stolik wyszedł chyba najszybciej, nękany migreną, choć wcześniej mieliśmy kompletnie inne plany. Mało się tym przejęłam i zostałam do 4:30. I co jeszcze? Ładnie wyglądałam, o.